Entradas

Mostrando las entradas etiquetadas como 25-N

NADA FOI SUFICIENTE (Poema para el 25N)

Imagen
NADA foi suficiente roubaches o que ninguén che deu para logo matarme e non foi suficiente usaches o meu corpo e despois liberaches este río de sangue para afogarme nel para matarme e non foi suficiente porque entón golpeaches con saña reincidente este rostro desfeito para que ninguén vise o terror cristalizado nas pálpebras abertas e non foi suficiente que a boca e os ollos xa non puidesen dar noticia do meu nome non era suficiente e non foi suficiente borrar a vontade a vida borrar a identidade que fora testemuña non era suficiente e un a un un a un cortaches cada dedo cada uña cortaches as uñas que gardaban as probas do teu crime e non foi suficiente e non foi suficiente e non foi suficiente porque prendiches lume ao que de min quedaba ao que de min quedaba para que non quedase nada nada do que eu fora teimaches en borrarme anularme desaparecerme e non foi suficiente e non foi suficiente

PALABRAS (POEMA CONTRA LA VIOLENCIA DE GÉNERO)

Imagen
Hablamos de dinero. Diez, quince, veinte mil. Todo es poco. Hablamos de los niños. De eso también. De los niños. Estudian cada gesto y las palabras. Son importantes las palabras.  Se transforman en gritos. Y los gritos en golpes. Qué bien. Qué bien. Papá y mamá se quieren. Y de repente todo da vueltas en la casa. Todo empieza a girar y no puedo pararlo. Y cuento hasta cien. Cierro los ojos  y cuento hasta cien para entender cuánto dolor podemos soportar y en qué monstruos nos hemos convertido, y en qué infiernos hemos caído. DATOS DEL POETA : Alberto Tesán nació en Santa Perpètua de Mogoda (Barcelona) en 1971. Ha publicado tres libros de poemas: El mismo hombre (Ed. Pre-Textos, 1996), Piedras en el agua (Ed. Pre-Textos, 2003) y Gente que bebe (Ed. Milenio, 2022). Ha sido incluido en diversas antologías y recopilaciones poéticas de su generación, como: 10 menos 30 y La lógica de Orfeo , ambas de Luis Antonio de Villena. Pasar la página, poetas para un nuevo milenio ,...

ESTOS DEDOS QUE BAILAN

Imagen
Nosotras, en el patio de atrás de una casa muy grande, oreando el rencor con los brazos en alto y el dolor de los siglos en los hombros. Nosotras, estirando este rencor tan blanco, dejando que todo el sol del mundo lo atraviese. Nosotras, vigilando el fuego de otros, cocinando los huesos de otros para hacer esta sopa que a otros servirá de alimento. ¿Y qué tenemos nuestro más allá de estos dedos que bailan alrededor del cuello de las bestias, de estos dedos que matan con un movimiento rápido, preciso, y cocinan lo muerto para dar de comer a una estirpe maldita? Nosotras y el rencor que se tiende en los patios traseros de las casas. Nosotras: ¿para cuándo otras manos, otra historia, otra estirpe? DATOS DE LA POETA :  Olalla Castro (Granada, 1979) es doctora por la Universidad de Granada (su tesis sobre la narrativa de Enrique Vila-Matas recibió el Premio Extraordinario de Doctorado) y licenciada en Periodismo y Teoría de la Literatura. Su primer poemario...

DESAPARICIONES

Imagen
Escribo desapariciones Me deshago me deshilacho por todas las extremidades. Me desprendo de la carne, me miro de lejos, me desato de la gravitas y sacrifico la lengua y la voz, el olfato; me mato el nervio. Sólo es una forma de descoserse, de desencontrarse, de desangrarse.  Tal vez la mejor forma de desangrarse, pero no más. Fue un desastre aprenderlo, un des-lastre . ¡Qué desilusión! ¡Qué desidia! ¡Qué desamparo absoluto! Si yo sólo gobernaba la palabra; si mi templo, la palabra,  y más epístolas que San Pablo, si yo purita oratoria y huesos, si sólo discurso y polémica, y de tanta retórica y tanta dialéctica se volvió inocua, perdió el sentido y el significado, y yo misma asistí a su entierro sin sentirme una pizca culpable. Entre todos la matamos y ella sola se murió. Sólo se escribe lo que no está, lo que ya no queda, lo que es necesario apuntar porque se olvida. Yo solía utilizarla para inventar rutas y puertos, de mensajes en b...